Wanneer de spijsvertering en darmgezondheid van paarden worden besproken, worden gist, MOS en bèta-glucanen vaak in dezelfde context genoemd. De hoofdreden hiervoor is dat MOS en bèta-glucanen natuurlijke structurele componenten van gist zijn, en onderzoek heeft aangetoond dat deze drie elkaar op verschillende manieren aanvullen binnen de darmen.
In deze combinatie functioneert gist als een soort "facilitator", beïnvloedt MOS de interactie tussen de darmmilieu en bacteriën, en zijn bèta-glucanen gekoppeld aan de normale verbinding tussen de darmen en het immuunsysteem. Samen vormen ze een functioneel geheel dat uitgebreid is bestudeerd, vooral in verband met het vezelgebaseerde dieet van het paard.
Gist – Waarom Is Dit Interessant Bij de Spijsvertering van Paarden?
Het spijsverteringssysteem van het paard is sterk afhankelijk van microbiële fermentatie in de achterdarmen. Vezels uit ruwvoer zijn geen directe energiebron voor het paard; ze moeten eerst worden afgebroken door darmmicroben. Gist is specifiek vanuit dit perspectief bestudeerd.
Talrijke studies hebben vastgesteld dat het gebruik van gistproducten wordt geassocieerd met verbeterde vezelverteerbaarheid en efficiëntere fermentatie. Dit betekent niet dat gist het voer namens het paard verteert, maar eerder dat het helpt bij het creëren van omstandigheden in de darmen waarbij microben hun functie effectiever kunnen uitvoeren. Daarom is gist vooral bestudeerd bij ruwvoergebaseerde voeding en in situaties waar optimale darmfunctie cruciaal is (Glade, 1991; Medina et al., 2002; Graham-Thiers & Bowen, 2011; Journal of Equine Veterinary Science).
MOS – Een Structuur Die de Interactie Tussen Darmmilieu en Bacteriën Beïnvloedt
MOS-verbindingen, of mannaan-oligosacharides, zijn geen levende microben. Het zijn vezelachtige structuren afkomstig van de gistcelwand die door het spijsverteringskanaal gaan zonder te worden opgenomen. In onderzoek is MOS vooral interessant vanwege zijn rol in de interactie tussen bacteriën en het darmmilieu.
In de wetenschappelijke literatuur zijn MOS-verbindingen bestudeerd vanuit het perspectief van bacteriële hechtingsmechanismen. In de praktijk betekent dit dat MOS-structuren kunnen beïnvloeden hoe bepaalde bacteriën zich gedragen in de darmen en waaraan ze zich hechten. Daarom worden MOS-verbindingen gezien als onderdeel van het beheer van het darmmilieu in plaats van als snel fermenteerbare vezels (Spring et al., 2000; Desrochers et al., 2005; Johnson, 2019; Journal of Animal Science).
Bèta-glucanen – Een Verbinding Tussen de Darmen en het Immuunsysteem
Bèta-glucanen zijn structurele glucoseketens die worden aangetroffen in de gistcelwand. Ze verschillen van veel andere voedingsvezels doordat hun structuur biologisch wordt herkend door het lichaam. Daarom zijn bèta-glucanen niet interessant als energiebron, maar eerder voor de manier waarop ze deelnemen aan normale herkennings- en signaalmechanismen binnen de darmen en het lichaam als geheel.
In onderzoek worden bèta-glucanen vaak geassocieerd met het darm-geassocieerde immuunsysteem. Een groot deel van de immuunfunctie van het paard werkt via de darmen, en bèta-glucanen zijn bevonden onderdeel te zijn van deze normale interactie. Dit gaat niet over het voorkomen of behandelen van ziekten, maar over hoe het lichaam structuren herkent en normale immuunparaatheid handhaaft (Vetvicka & Oliveira, 2014; Delgado et al., 2012; Smith & Williams, 2018; Veterinary Immunology and Immunopathology).
Waar Krijgt het Paard Gist, MOS en Bèta-glucanen Vandaan?
Paarden produceren zelf geen gist, MOS-verbindingen of bèta-glucanen; deze worden altijd via het dieet verkregen. Gist wordt geleverd via aanvullende voeders en gistculturen – producten die gist bevatten evenals verbindingen die tijdens de groei worden gevormd. MOS en bèta-glucanen zijn tegelijkertijd aanwezig omdat ze natuurlijke componenten van de gistcelwand zijn. In sommige producten worden deze celwandstructuren verder geconcentreerd.
Bèta-glucanen worden ook aangetroffen in granen zoals gerst en haver, maar deze bèta-glucanen verschillen structureel van die afkomstig van gist en worden niet op dezelfde manier bestudeerd vanuit het perspectief van darm-immuuninteractie.
Waarom Worden Deze Samen Bestudeerd?
Simpelweg omdat ze een complementair geheel vormen. Gist is primair gekoppeld aan vezelbenutting en fermentatie, MOS aan de interactie tussen het darmmilieu en bacteriën, en bèta-glucanen aan de normale verbinding tussen de darmen en immuunfunctie. In onderzoek wordt deze combinatie onderzocht als een voedingsstrategie (Respondek et al., 2008; Wagner et al., 2015; Equine Veterinary Education).
Praktische Situaties Waar de Combinatie van Gist, MOS en Bèta-glucanen het Meest Wordt Gebruikt
In onderzoek wordt de combinatie van gist, MOS-verbindingen en bèta-glucanen niet gezien als één "oplossing", maar eerder als onderdeel van voedingsstrategieën, vooral in situaties waar de spijsvertering en het darmmilieu van het paard onder meer dan normale belasting staan. In de praktijk zijn deze situaties vaak zeer routinematig.
Dieetveranderingen en Overgangsperioden
Wanneer het dieet verandert, moet de darmflora zich aanpassen aan een nieuwe voersamenstelling. Dit geldt bijvoorbeeld voor de overgang naar de weide, veranderingen in ruwvoer, of aanpassingen in krachtvoer. Onderzoek heeft gist gekoppeld aan situaties waar vezelgebaseerde fermentatie en verteerbaarheid van belang zijn, terwijl MOS- en bèta-glucaanstructuren zijn onderzocht vanuit het perspectief van darmmilieustabiliteit. Tijdens dergelijke overgangsperioden is de primaire zorg dat microbiële fermentatie stabiel en voorspelbaar blijft, zonder overmatige belasting van de spijsvertering (Glade, 1991; Medina et al., 2002; Respondek et al., 2008).
Seizoensbelasting en Wedstrijdseizoen
Tijdens wedstrijd- en trainingseizoenen worden paarden vaak blootgesteld aan verschillende gelijktijdige stressoren, zoals fysieke inspanning, transport en omgevingsveranderingen. In onderzoek worden bèta-glucanen benadrukt in situaties die de normale interactie tussen darmen
