De Rol van Voeding bij het Behandelen van Spierstoornissen bij Paarden

Spierstoornissen bij paarden, oftewel myopathieën, kunnen stijfheid, pijn, verminderde prestaties en terugkerende "vastlopen" veroorzaken. Juiste voeding bij spierstoornissen paarden is, samen met passende beweging, een centraal onderdeel van zowel behandeling als preventie.

Wat zijn spierstoornissen?

• PSSM1 en PSSM2 (Polysaccharide Storage Myopathy):
  Spieren slaan suiker op op een abnormale manier. Hierdoor kan het paard stijf worden, onwillig om te bewegen, of symptomen vertonen vooral na rust.
  
  
• ER (Exertional Rhabdomyolysis, "maandagmorgenziekte"):
  Tijdens beweging breken spiercellen af. Symptomen zijn stijfheid, pijn, zweten, en in sommige gevallen zelfs neerliggen. De aandoening kan sporadisch voorkomen of regelmatig terugkeren.
  
  
• MFM (Myofibrillar Myopathy):
  Er is een defect in de structurele eiwitten van de spier, wat snelle vermoeidheid en spierstijfheid veroorzaakt.
  
  
  • MFM-ER bij Arabieren:
    Veel voorkomend bij Arabische paarden, met symptomen zoals stijfheid na beweging en langzaam herstel.
    
    
  • MFM bij warmbloeden:
    Komt voor bij sportpaarden; symptomen zijn vergelijkbaar met bovenstaande, maar voedingsaccent verschilt enigszins.

De rol van voeding bij het beheer van deze aandoeningen

Het juiste dieet voor een paard met een spierziekte wordt gekozen op basis van de diagnose. Er is geen enkele oplossing die bij alle gevallen past.

• PSSM1 en PSSM2:
  ➝ Weinig suiker en zetmeel (lage NSC), meer vet als energiebron.
  
  
• Terugkerende ER:
  ➝ Matig verminderde koolhydraatinname, extra energie uit vet.
  
  
• MFM-ER (Arabieren):
  ➝ Matige koolhydraatniveaus, toegevoegd vet, aminozuren en antioxidanten.
  
  
• MFM (warmbloeden):
  ➝ Voldoende eiwit, matige koolhydraatinname, minder vet dan bij Arabieren.

Diagnose

Spierstoornissen bij paarden worden meestal gediagnosticeerd met een combinatie van verschillende methoden, omdat symptomen op elkaar kunnen lijken en onderliggende oorzaken variëren.

Veelgebruikte diagnosemethoden:

• Klinische verschijnselen en voorgeschiedenis
  
  
  • Stijfheid, pijn, zweten, onwil om te bewegen, verminderde prestaties, donkere urine (rhabdomyolyse).
  • De dierenarts beoordeelt symptoompatronen, werkbelasting en dieet.

• Bloedonderzoek (spierenzymen)
  
  
  • Creatinekinase (CK) en aspartaat aminotransferase (AST) stijgen wanneer spierafbraak optreedt.
  • Monsters worden vaak direct na beweging genomen en opnieuw enkele uren later.

• Genetische testen
  
  • PSSM1 kan worden bevestigd met een DNA-test (bekende GYS1-genmutatie).
  • Genetische testen gerelateerd aan PSSM2 en MFM zijn in ontwikkeling maar zijn minder precies.
    
    
• Spierbiopsie
  
  
  • Een klein spiermonster wordt onder de microsc